Heeft u ook iets te melden?

Laat een berichtje achter!

We vinden het altijd heel leuk om te horen hoe uw roeifiets u bevalt. Hier kunt u een bericht kwijt, of stuur een e-mail naar .

Enkele roeifietsers hebben zoveel verslagen geschreven dat zij hun eigen knop links in de lijst hebben; zie
Richard Bruijn's overpeinzingen
Theo Homan
Hanneke en Maarten

Veertienduizend roeifiets kilometers alweer, ze zijn omgevlogen. Tijd om wat van mijn roeifiets ervaringen te delen.

Door Maas-Maarten Zeeman

Hoe het begon -- De roeifiets intrigeerde mij al een langere tijd. Toen ik voor de 1e keer naar Cycle Vision ging, zag ik op de parkeerplaats een paar mensen bezig om roeifietsen op te tuigen. Het leek mij een heel ingewikkeld apparaat, maar na enig staren ook weer zo... ja... simpel. Het leek me heel leuk het eens een keer te proberen, maar het kwam er niet van. Tot ik, min of meer noodgedwongen, vrij "kreeg". Ik heb me geen seconde bedacht, op naar Middelburg. Voor sommige zaken moet je nu eenmaal naar "de bron" om goed te kunnen proeven.

Na wat wiebelige oefenrondjes, op het bij roetsers beroemde pleintje, mocht ik een stuk zelf rijden. Heen en weer naar Veere. Ik was verkocht, wat een sensatie, wat een beleving. Roetsen is echt iets wat je zelf moet ervaren. Je zit heerlijk open, en niet opgeloten of ingeklemt achter je stuurtje. Een vreemd gevoel van vrijheid. De beweging is ook heerlijk. Een perfecte mix van in,- en ontspanning.

Het roetsen -- Sinds ik m'n, bijna nieuwe, Thys 222 heb forens ik er voornamelijk mee. Zevenentwintig kilometer heen, zeventwintig kilometer terug. Af en toe rijdt ik een wedstrijd of een tochtje. Het is elke keer weer een feest. Je bent met je hele lijf bezig bent. Als ik thuiskom van m'n forensrit heb je dat lekkere "wij hebben wat gedaan" gevoel in je hele lijf. M'n armen, rug en buikspieren zijn ook een stuk sterker geworden.

Waarom een 222 -- Toen ik mijn roets bestelde was het al mogelijk om te kiezen voor een 209. Derk heeft me proberen over te halen met een aantal verleidelijke opties... maar ik heb toch voor de 222 gekozen. Waarom? De 209 is natuurlijk op een een aantal punten een verbetering, maar de 222 blijft gewoon een niet te versmaden fiets. Een zeer beproeft en doordacht model met een stevig en slank frame. Een prachtige blauwe kleur. Wielen die tegen een stootje kunnen. Een fiets waarmee je niet bang hoeft te zijn voor nieuwerwetse problemen. Voor het dagelijkse "gooi en smijtwerk" zeg maar. Wel een paar kilo's zwaarder. Remmen met v-brakes gaat ook gewoon prima. Hierbij moet ik wel vertellen dat ik de standaard v-brakes heb vervangen voor Tektro RX-6 mini v-brakes. Die passen beter bij de remhendels. De afstelling is hierdoor makkelijker en de doseerbaarheid van de rem is ook verbeterd. Het tussentijds strakker zetten van de remkabel behoort nu tot het verleden.

Voor mij is de 222 een perfecte forens machine. Blijft er nog iets te wensen over? Wat mij, als forens een goede modernisering lijkt is de alu boegspriet van de 209. Niet om het lagere gewicht, maar om de vervangbare glijbanen. Een soort nylon mof die over een afgezaagde stalen boegspriet stompje te schuiven is of zo... maar zo simpel zal het wel niet zijn.

Tot slot -- Mensen reageren vrijwel altijd positief op de roeifiets. Van Amsterdamse vuilnismannen, tot keurige dames, vaak gaat er een duim omhoog of verschijnt er een glimlach. Van dat laatste weet ik nu nooit helemaal wat ik er van denken moet.


Maas-Maarten Zeeman

Door Wietze de Haan (58), Hengelo

oude maar fraai gereviseerde thijs222 gekocht bij derk
zonder ooit eerder 1 meter op een roeifiets gereden te hebben
( wel flevobike basic, fb-trike en zephyr )
rijd, als er geen zout (meer) op straat ligt, dagelijks
woonwerkverkeer 13 km heen en 13 km terug
teller staat ondertussen op 5.000 km
en tot op heden geen onderhoud / reparaties
behalve poetsen en (staal-)kabel verwisselen/omdraaien
rijd 1.000 km met 1 kabel ( 2 x 500) (weeg 90 kg)
natuurlijk moet er af en toe nieuwe vaseline op de boegspriet
rijd meestal op m'n gemak, maar ga vanzelf een lekker tempo rijden,
haal sowieso de meeste fietsers fluitend in
ofschoon schakelen prima gaat, schakel ik slechts sporadisch;
af en toe een keer op en/of terug als er een kraakje "insluipt",
of als ik de wind echt stevig mee of tegen heb,
maar verder ? neuh.......
gezapig ? misschien, maar zo doe ik 't en ik geniet !!
en tja, na het stilstaan bij een stoplicht
moet je toch vanzelf kalmaan doen

heb ik tips en/of opmerkingen ?
@ koop bij derk een roeifiets broek (must)
@ koop bij derk een termo-pak ( IDEAAL bij < 10 graden C )
@ bouw voorzichtig je roeifietsconditie op !!
@ klein B+M-spiegeltje is m.i. must
@ overweeg spatborden voor en achter ( bij derk kostbaar maar erg mooi)
@ toptas in combinatie met tourfietstassen en bagagedrager bevalt uitstekend
@ een roets is zeker en vast een uitstekende racer, maar
bevalt mij als rustige(r) rijder ook uitstekend, ook/zelfs in de stad .
@ denk niet dat roeifietsen moeilijk is; uebung macht der meister
zeggen ze in de heimat en het is het oefenen waard !!
@ open deur intrappen maar uit ervaring: roeifietsen is goed voor je;
het verbetert je houding en
@ als ik een dag niet op de roets ga, dan baal ik.....(bv wanneer 't hard regent,
want dat vind ik niet prettig, dan pak ik de "gewone" fiets)
@ draag een helm
@ als je twijfelt om een roeifiets te kopen of een proefrit te maken :
derk zit dicht bij 't ns-station en een dagkaartje heb je voor weinig
bij kruidvat of blokker, dus DOEN !

Roeifietsen, is dat iets voor mij?

Een leuk verslag geschreven door Rene Kooij van roeiverenifing ISALA vindt je op :www.zrzv-isala.nl/joomla/index.php?option=com_content&view=article&id=385&Itemid=209

Richard Bruijn

1 mei 2011 - tussenevaluatie THYS Carbon 209

Het is na bijna 40 000 kilometers rijden op een THYS 209 Carbon wel eens tijd voor een tussenevaluatie.

Zo'n twee jaar geleden bood Derk Thijs mij aan om zijn nieuwste 'kind' - de Carbon THYS 209 (prototype) - eens duchtig aan de tand te voelen: de stalen THYS 222 werd aan de kant gezet om gretig aan deze testrit te beginnen. Wat mij gelijk opviel aan deze nieuwste telg: een mooi zwart oversized frame. Frame en zitting vormen één geheel. Mono voorvork. En het rijdt goed, zeg maar gerust "zalig". Ondanks de iets kortere wielbasis heeft ze een goed stabiel rijgedrag. Goed wendbaar. Het gewicht..., merkbaar het rijden op een veel kilo lichtere THYS....? Alles wat in de loop van de 25 jaar is bedacht, uitgeprobeerd en doorontwikkeld is zit in deze fiets. Een Roeifiets die haar volmaaktheid nadert... En dat zeg ik allemaal als zéér kritisch bekend staand persoon.

Om alles -ook voor mezelf- op een rijtje te zetten ga ik puntgewijs de THYS nalopen:

Het frame: oogt fraai die dikke en sierlijke 'Rubensiaanse' vorm van het frame en achtervork. Het carbon absorbeert goed de oneffenheden van het wegdek.
De roeifietszitting: De vorm is voor mij goed. Zal dat voor grotere of kleinere mensen ook gelden...?
Boegspriet: Heeft het al oude profiel behouden maar is nu in aluminium uitvoerd. De inwendig extra bruggen maakt het tot een sterk geheel. De boegspriet is nu verlijmt aan het frame en daardoor niet meer demontabel! Rijtechnisch prettig dat de voetslee verder teruggehaald kan worden dan bij de THYS 222, waardoor je een nog mooiere, langere slag kan maken.
Mono voorvork: Verrassend stijf. Makkelijk bandje wisselen. Nu nog een klein geïntegreerd spatbordje aan de voorvork om vervuiling van de onderzijde boegspriet te voorkomen...? Achterwiel: Na al die kilometers zit het wiel nog strak in zijn (aero)spaken. Achteras/freewheel: De lagers zijn door betere afdichting minder gevoelig voor vocht en vuil. Freewheel/sperlager functioneren probleemloos.
Dyneema: blijft superieur aan staalkabel. Wel heb ik zelf de bevestiging aan de Snek gewijzigd waardoor bij het wisselen van de kabel het achterwiel kan blijven zitten. Onder natte weersomstandigheden is de levensduur minder lang en onvoorspelbaar. De spanning op de kabel gaat door middel van een elastich retourkabel. Dit vergt een wat verfijnde afstelling. Bij een eerdere versie werd de spanning geregeld door een een katrol die onder spanning stond door een elastiek die door de boegspriet ging. Persoonlijk -door instellingsgemak- gaat hier mijn voorkeur naar uit.
Schijfremmen: Geven een goede vertraging. Wel is de achterklauw/remblokken gevoelig voor opspattend vuil van het achterwiel.
De revolver: Voldoende schakelmogelijheden voor op het vlakke maar ook voor in de bergen. De Revolver-schakelkabel blijft een wat kwetsbaar geheel.
Het stuur: Ergonomisch voor mij de goede vorm/stand. Waar ik in het verleden nogal eens blessure opliep door verkeerde houding van de polsen. Bij lange ritten geeft dit nu geen problemen meer. Het stuurdraaipunt is van een degelijkheid die wel wat 'krachten' kan weerstaan.
Gewicht: In de bergen heb je minder omhoog te slepen. Verder ben je in het Nederlands verkeer -door het vele afremmen en versnellen- met een lager gewicht ongetwijfeld in het voordeel.
Het blijft voor de a-technischen onder ons een wat moeilijk te doorgronden techniek van de Revolver en Snek. Door oefening en met hulp van de instuctiefilmpjes is het wel voor ieder te leren en uit te voeren. Dit geldt ook voor het rijden met een roeifiets. Maar eenmaal de slag te pakken...

Richard Bruijn
richbruijn@xs4all.nl

De eerste THYS 209 ervaringen

Wilfred Ketelaar

Ik heb gisteren voor het eerst een ritje gemaakt op m'n nieuwe roeifiets. Erg leuk en vanochtend bij het opstaan merkte ik dat ik buikspieren had ;-) Anyway, ik heb er een filmpje van gemaakt (zie link hieronder) (roets.eu/site/NL/Home/Roeifietsvideo_s/). Ook vind je nog een 2e link naar een eerdergemaakt filmpje (stukje naar de Eemshaven fietsen, was op de fiets van Richard Bruin). De links achter de videolinks zijn links naar m'n weblog waar een verhaaltje over het filmpje ed. staat).

www.youtube.com/watch?v=gvm9_DB26H0 (link: xl-network.com/blog/2010/12/eerste-ritje-op-mijn-rowingbike-thys-209 of voor de Engelse versie xl-network.com/en/blog/2010/12/first-ride-on-my-rowingbike-thys-209)
www.youtube.com/watch?v=zeGX89WXoJM (link: xl-network.com/blog/2010/06/roetsend-naar-de-eemshaven)

Het 25 jarig feestje

Reactie van John Smith , Camebridge, GB

Derk,

Congatulations on 25 years of, what has been for me, the best machine ever made.

I hope things continue for many years to come.

Many thanks for inviting me but I will not be able to join you but I trust there will be many who can.

Regards

John Smith.

Roeifietsen op zijn Frans

Door Ingmar Zondervan

Roeifietsen op zijn Frans

Een verslag van de 24 uurs op het plateau d Albion in de Provence

Wat is de 24 uurs van Albion?
In augustus van het afgelopen jaar hebben Dennis Vermeij en ik als roeifietsteam meegedaan aan een 24 uurs wedstrijd in de Provence bij het dorpje Saint-Christol op het plateau d Albion.
De wedstrijd werd georganiseerd door de AFB, de Franse ligfietsvereniging, samen met het vreemdelingenlegioen. De wedstrijd vond ook plaats op het terrein van het vreemdelingenlegioen, met gebruikmaking van alle accommodaties van de kazerne.
Het parcours bestond uit een behoorlijk bochtig traject van 5,4 km met hier en daar korte pittige hellingen met een stijgingspercentage van ca. 8%. Er was een grasveld waarop we ons tentje konden opzetten en we konden gebruikmaken van het sanitair en de EHBO-voorziening van de kazerne. Gerard Arends was ingeschakeld als tijdwaarnemer en verantwoordelijk voor de transponders van alle deelnemers .

De voorbereiding
Ik had mezelf degelijk voorbereid op dit evenement. Getraind om langdurig in eenzelfde tempo te kunnen roetsen. Samen met Cor Zwaag trainingsrondjes door de kop van Noord-Holland. En met Pinksteren had ik in Zuid-Limburg de Vaalserberg en enkele andere Dutch Mountains in de buurt van Epen te grazen genomen. Voorafgaand aan het evenement in Frankrijk de tour du Luberon gereden met een paar vrienden (ook een aanrader).
Dennis en ik hadden afgesproken om als team te gaan rijden, afwisselend in blokken van 2 uur met een nachtelijk blok van 4 uur om wat extra slaap te kunnen pakken.
Een roeifiets heet in het Frans velorameur. Dus wij waren daar bekend als equipe Velo-Rameurs. En op den duur werden we redelijk bedreven in het uitleggen van de werking van de roeifiets in het Frans, wat ook al een kunst is.
De avond vantevoren had ik op de plaatselijke camping-municipal van Saint-Christol al kennisgemaakt met enkele andere deelnemers en hun ligfiets.

De race begint
Bij aankomst op de kazerne op zaterdagmorgen wordt het me duidelijk dat dit een pittig weekend gaat worden. S morgens om 10 uur stijgt de temperatuur al naar tropische waarden en de zon schijnt dan als een hete bal boven de Mont Ventoux. Dennis is nog onderweg om van Buis-les-Baronnies naar de kazerne te komen. Ongeveer een half uur later dan de bedoeling is ga ik van start samen met de hele meute van ligfietsers: 45 individuele fietsers, 1 persoon op een step en 16 teams van 2 á 3 personen. Bij de eerste ronde merk ik gelijk al een euforisch enthousiasme. Ha lekker een lange tijd roetsen! Lijf en leden ingesmeerd met zonnebrand en bidons vol met vloeistoffen. O die hellingen vallen me nog wel mee! denk ik. Toen nog wel. Is dit overmoed?
Ik heb er gelijk al lekker de sokken in, ca 32 km/uur, eigenlijk net iets te hard voor wat mijn plan is. Ik wil al graag achter voorliggende deelnemers aan. En we zijn nog maar net begonnen. Er doet ook een Fransman mee met een Quest, maar die komt op dit circuit met al die bochten en hellingen niet zo goed uit de voeten. Dit geeft me moraal om die te kunnen lappen. Iets wat ik op de afsluitdijk met mijn roeifiets normaliter niet voor mekaar krijg. De eerste paar blokken van twee uur zijn als een droom. Het gemak en het plezier van het roetsen, een goed getraind lichaam en de prachtige locatie met zijn kolossale Mont Ventoux in de verte. En de aanmoedigingen van het publiek: Allez Allez Ingmar! Allez velorameur!

Pasta Bolognese in actie
Dennis had me al verteld dat het langdurig roetsen niet echt het grootste probleem zou zijn. Het eten tussendoor en onderweg, dat is echt het grote dilemma bij zo n ultralange wedstrijd. De sportdrank komt je op een gegeven moment je neus uit, en toch moet je jezelf dwingen om te blijven drinken. Tussen de blokken laat ik mezelf verleiden om iets teveel te eten van de overheerlijke pasta bolognese die Marieke, mijn steun en geliefde, gemaakt heeft. Het gevolg is dat ik daarna op roets last heb van een niet te stoppen symfonie van boeren en scheten.
.
Mentale mist
Bij het vallen van de avond markeren de soldaten van het vreemdelingenlegioen het circuit met lichtgevende staafjes, de fietsverlichtingen gaan aan en de zon maakte plaats voor de maan en vervolgens de mooiste sterrenhemel van de Provence. Mijn tempo is danig gezakt naar 26-27 km per uur. De arm- en beenspieren beginnen al ietwat te protesteren bij het bestijgen van iedere helling. Het wordt koud, want het plateau bevindt zich op een hoogte van 1000-1200 meter .De lange broeken en handschoenen komen te voorschijn, en dat is ook echt nodig! Er ontstaat een hele andere sfeer. Je fietst in het donker meer op jezelf. Door de nachtelijke kou moet je wat vaker even stoppen voor een pipi-pauze, een sanitaire stop. Roetsen door de nacht met de Mont Ventoux die over ons waakt.. Wie had dat kunnen dromen. Het is toch wel moeilijker om door te blijven gaan in het tempo waarmee ik begonnen ben. In de verte hoor ik het gekraak van 2 carbonfietsen die op elkaar knallen. Ik besluit om maar een extra pauze in te lassen; iets eten, iets drinken, een warme douche. Ik snak naar een warme douche. Mijn vingers zijn te verstijfd om mijn veters los te kunnen krijgen. Daarna weer opstappen, gewoon doorgaan. Als ik ga denken dat ik nog 4 uur door moet voor de volgende wisseling wordt het een moeilijk gedoe.
Niet doen dus!
Denk aan muziek, veel muziek!
Het requiem van Mozart!.
Confutatis Maledictis flammis acribus addictis
En doorgaan!
Wat kan een mens toch veel!

De ochtendzon tegemoet!
En gelukkig, Dennis neemt het weer van me over. Ik put moed uit zijn droge vorm van humor en zijn stoïcijnse blik van het gaat wel lekker hoor!

Weer even douchen en daarna met warme brinta in de buik mijn slaapzak in. Tot een uur of 4 in de ochtend. Weer klaarstaan op het wisselpunt. Transponder overzetten. En vervolgens de opkomende zon tegemoet.
Erg veel snelheid zit er bij mij niet meer in. Ik probeer het niet koud te hebben maar dat lukt niet erg goed, het is wel degelijk nog steeds koud. Met lange broek en windstopper aan. De zon komt op en verdrijft de ochtenddamp van het plateau.
Tegen 10 uur wordt het wel weer tijd om overtollige kleding uit te trekken, de zonnebril op de neus en de zonnebrandcrème weer in de nek. Ik roets de laatste ronde in en geef van enthousiasme nog wat extra power aan mijn roetsstuur. Door concentratieverlies stamp ik nog even door een kuil heen, naar wat later bleek een stootlek oplevert. Nog 1 bocht door en ik zie Marieke zwaaien bij de finishlijn en Dennis al klaarstaan voor zijn ronde.
En plotseling... schuif ik over het asfalt. Omstanders helpen me overeind. En ik sta opeens een beetje verbouwereerd naast de baan. En ik sjok een beetje suffig naar de EHBO met een flinke schaafwond op mijn linkerbil. Het voelt een beetje oenig om op deze niet gangbare manier van mijn fiets te stappen. Beplakt met pleisters en steriele gaasjes kom ik een uur later terug bij het raceparcours en zie ik nog net de laatste meters van Dennis.
Yes! 24 uur roeifietsen!
Een avontuurlijke uitdaging van 2 roeifietsers in de afgelopen zomer.
Met als resultaat de 8ste plaats in het klassement van de teams met 117 rondes, in totaal 632 km.
Wat is het leven mooi!


Roeifietsen op zijn Frans

Bern-Zevenhoven 2008, Maarten en Hanneke

door Maarten Schurink

Bern-Zevenhoven 2008, Maarten en Hanneke

Wij zijn tussen Hemelvaart en Pinksteren met de nachttrein naar Bern gegaan om vervolgens langs Aare (rivier in Zwitserland) en Rijn naar huis te roetsen.

Het was een erg fraaie tocht. We hadden uitzonderlijk geluk qua weer, geen druppel regen en het werd almaar warmer. De route zelf was ook erg fraai, deels over rivierdijken, deels rustige landweggetjes. Ook door oa Basel, Bonn, Keulen, Dusseldorf. Erg afwisselend. En uiteindelijk zijn we gedaald van +/- 500 meter boven NAP tot 2 meter boven NAP ;-).

We hadden ook erg veel bekijks onderweg. Volgens mij heeft je website zeker een aantal extra hits gehad. Sommigen zeiden, als wij uitleg gaven, ik ga vanavond meteen kijken.

GPS
Het was in het begin even prutsen met de instellingen van de GPS (Garmin 60CSx).
Ik had een alu u-profiel laten maken en had eerst het idee dit op de plaats van de kilometerteller te monteren. Werkte niet, want m'n linkerbeen kwam er tegenaan. Vervolgens bleek dit u-profiel prima te passen vóór het zadel, simpel met een paar tiewraps vastgezet. De foto's tonen dit enigszins, u-profiel heb ik nog met wat plastic omkleed. GPS zelf zit aan de onderkant ook met een tiewrap vast, bovenaan met een elastiekje, is zo ook makkelijk te verwijderen. Dit heeft zo prima voldaan, ruim 1200 km, over deels slechte hobbelige wegen. Sterke oplaadbare batterijen en lader mee.
De leesbaarheid van de GPS, en vooral mijn track, was ook nog een punt. Natuurlijk had ik dit niet van te voren thuis uitgeprobeerd. Uiteindelijk kwam ik hier op uit:
- Display op nachtstand, alle tracks in White weergegeven. Dit is zo ook mét zonnebril al rijdend prima te lezen. Dagstand met wat voor kleur track dan ook niet.
- "Vrouwenstand" uit, ofwel het noorden altijd bovenaan laten staan, display niet laten meedraaien met de rijrichting. Dit laatste bracht mij eerst regelmatig in verwarring omdat bij lage snelheden of stilstand het display alle kanten op tolde.
- Schaal in de stad op 80 meter (soms bij twijfel bij kleine steegjes en zo nog wel lager), daarbuiten op 120 meter en soms hoger voor het overzicht.
Hehe, na een paar dagen had ik dit allemaal uitgevogeld en konden we goed doorroetsen. Gelukkig waren de eerste 2 dagen in Zwitserland, waar we grotendeels bestaande routes volgden, uitermate goed bewegwijzerd.

Bergsnek
Eigenwijs als we waren hebben we geen bergsnek. Dit hebben we vooral de 1e 2 dagen geweten... Ondanks dat we steeds lager kwamen, waren er wel wat heuvels en de 2e dag zelfs een onverwacht colletje te nemen. Dit colletje was een klein uur de helling op lopen, met fiets en bepakking... Hanneke wilde al terug en een stuk trein nemen. De beloning was wel een zelfde stuk weer naar beneden, langs gele weides, flink remmend met een vaartje van toch 50-60 km/uur. Voor een volgende keer gaan we toch maar over op een bergsnek.. En goed / tijdig leren terugschakelen helpt ook denk ik...

Ongemakken
Diverse ongemakken waren voorzien. Een versleten stuurrubber, een lekke want versleten binnenband (gat bij het ventiel, bij zelfde type binnenband reeds eerder gehad), een gebroken aandrijfkabel. Alles in reserve bij ons natuurlijk. Niet voorzien was een schroef uit de voorvork die bij Hanneke was losgetrild (overigens van de fiets die we uit Winterswijk hadden). Gelukkig was een fietsenmaker binnen 2 km gevonden. Hij had een andere passende bout, zij het met niet zo'n mooie platte knop.

Duitsers
Die Duitsers zijn toch wel erg vriendelijk en relaxed. En de hotelletjes zijn vaak erg goedkoop (en wel schoon en soms overdreven grote kamers), evenals het eten. Een halve kilo schnitsel plus friet plus een eindeloze salade plus een paar glazen wijn voor 13 euro is toch niet veel.

In het najaar nog maar eens zo'n tocht doen.

Bern-Zevenhoven 2008, Maarten en Hanneke

Michiel Verhoef

Net mijn 222 uitgeprobeerd na twee nagenoeg Roetsj-loze jaren. Alles doet het nog. Zelfs de kabel slipt nauwelijks. De ATB doet inmiddels een deel van mijn woon-werk, 35 km zuidwest, 35 km noord-oost.
Duidelijk dat ik vooral op de zuid-west mij vaak afvraag waarom die zoveel aerodynamischer fiets werkloos stof staat te vangen.
Morgen weer eens 35 zuid-west op de Roetsj. Eventueel de trein terug en vrijdag terug Roetsjen met een heel weekend om bij te komen.
Op naar een snellere tijd dan met de ATB!!!

Derk van Limbergen

Mijn thijs 222 was begin augustus klaar, netjes aangepast voor het gebruik met 1 been. En met de grotere snek kom ik elk heuveltje makkelijk op. De koffer achterop is ook een goede uitkomst, die is ruim genoeg om behoorlijk wat spullen mee te nemen en ziet er "cool" uit. Ik had me voorgenomen er goed gebruik van te maken en dat is me tot nu toe aardig gelukt. Vandaag ging de teller over de 2500 km heen dus werd het toch wel eens tijd hier ook wat te schrijven.

Het is echt top! Voor mij was het na bijna 3 jaar niks doen heerlijk om me zo te kunnen verplaatsen. Ook het meerijden tijdens de toertocht op het EK was reuzegezellig. Van het weekend rijd ik voor de 2e keer naar vrienden in Belgie (150 km), vorig weekend heb ik samen met iemand anders een toer van 80 km over Zuid Beveland gereden plus de 2x 20 km van en naar mijn huis terug. Heerlijk weer en rustig gereden. Ook tijdens de kustmarathon heb ik de roeifiets gepakt en als toeschouwer meegereden. Verder is een rondje Veerse meer of Neeltje-Jans/Zeelandbrug erg leuk om te rijden.

morgen vroeg op, dus tot roets

John Smith

Rowingbike v Rowingtrike

Having now owned a Rowingbike for over 3 years, the first year was with an early machine with a steel cable and a modified derailler system and the last 2 years I have had a modern machine with the revolver system and also having a Rowingtrike for 15 months I thought I would write a short note to explain how, in my opinion, I have found riding the 2 machines. The reason for buying the Rowingtrike was partly for my wife to use (which so for has not happened much) and to allow me to go out in wet and slippery conditions that I would be reluctant to ride my Rowingbike in having fallen twice and not only damaged my bike but quite badly hurt myself! I like to ride at least 3 times a week and try to cover approx. 150km. but this varies depending on work etc.

Riding the Rowingtrike is a completely different experience to riding the Rowingbike but no less fun or enjoyable. The workout element is very similar although I have found the my average speed on the Rowingtrike to be slightly slower, the ability to relax and enjoy the ride and experiment with different rowing techniques more than compensates and just knowing that however bad the road conditions are, you will not be hitting the tarmac.

Which bike I choose on any day will obviously depend on the conditions but also my mood as I sometimes take the Rowingtrike out on a dry day just to enjoy rowing on a machine that handles (corners,brakes etc.) in such a different way. I love both machines and I have found that I use them about 50:50 but if I had to choose just one it would have to be the Rowingtrike as it allows me to keep rowing come rain or shine 12 months of the year.

Sjors Zoontjens

Mijn eerste roeifiets meters...

De tweedehands 222 met 550km op de teller zag eruit als nieuw. Na ongeveer een kwartier en een bakje koffie bij de particuliere verkoper de vraagprijs neergeteld en de fiets op de auto gebonden. Wat goed is komt (en gaat..) snel.

eerste keer roeien. Ondanks 20 jaar ligfietservaring zijn de eerste meters wat onwenning. Ik rijd wel meteen weg, maar ben steeds erg voorzichtig bij het stoplicht en scherpe bochten. Altijd op tijd een pootje uit het pedaal en lage sneheden in de bocht. Ook kom ik erachter dat ik meer spieren heb dan alleen in mijn benen. Ja, wind tegen moet er echt flink gewerkt worden met mimimaal resultaat, sneheidstechnisch gesproken. En als je dat niet gewend bent dan verzuurt eea snel en dat doet zeer. Op tijd een klein verzet kiezen en rustig door peddelen. Dus, de snelheid ligt een stuk lager dan dat ik op mijn ligfiets doe. Gelukkig had ik ervaringen op deze site gelezen en mijn boeren verstand had dit dan ook wel voorzien.

Het is nu 2 januari 2009 en heb de fiets een paar maanden. Ik heb nu ongeveer 700km geroetst, in de winter. Wat een feest! Ik ben gewend aan het trekken en sleuren en vind het zelfs leuk. Ik kan beter de snelheid doseren, het pootje blijft langer in het pedaal en om te verzuren moet ik echt aardig door scheuren. Mijn lichaam heeft zich aangepast en ik ben in mijn bovenlichaam een stuk sterker geworden, wat natuurlijk erg goed voelt. Dat vind ik het grootste voordeel tov van mijn ligfiets (en mountainbike en hardlopen): je hele lichaam sport. De snelheden en afstanden zijn bijna vergelijkbaar met de ligfiets (lowracer zelfbouw). Ik maak nog steeds veel progressie en ben dan ook benieuwd waar dit allemaal gaat eindigen.

Een compliment aan Thys. Heb nu twee keer onderdelen besteld via internet en dat gaat zeer goed. Krijg er notabene gratis tips en adviezen bij!

nog wat opmerkingen:
* heb 1 kabel vervangen, dat vind ik wat snel voor 700km maar het gaat zeer eenvoudig (goed ontwerp!)
* 1 keer gevallen. uitgegleden op de natte bladeren.
* de fiets is mooi afgewerkt
* ik doe er geen boodschappen mee...
* ben dus erg tevreden


Pieter Stoter

Roeifietsen met één been.

Dat gaat eigenlijk best goed. Ik heb een heel hoge prothese (hemiepelvectomie).
Die laat ik thuis. Een roeifiets is vanwege de liggende houding ideaal. Bovendien veel kracht komt uit de armen. De handicap loopt daarmee direct terug van 50% naar minder dan 25%.

Het evenwicht bewaren is geen probleem. Bij stilstand valt je bijna altijd vanzelf naar de kant van het been. Immers daar zit het grootste gewicht. Natuurlijk blijft het opletten.

Opstappen gaat als regel uitstekend. Gaan zitten, een klein duwtje geven met je been en snel inclipsen. Een enkele keer gaat het inclipsen niet direct goed. Bij de nieuwste trappers van Derk Thijs komt dat echter zelden voor. Als het inclipsen niet direct lukt dan duw je het stuur naar voren. Bij het model roeifiets wat ik nu heb komt de voetslede zelf weer naar achteren. Een herhaling van de inclipspoging kan dan direct. Bij eerdere modellen moet je de slede met de voet terughalen. Meestal lukt dat wel. Heb je echter geen gang genoeg meer dan moet je uit stilstand opnieuw beginnen.

Opstappen tegen de helling op gaat niet. Ik zoek dan altijd een horizontaal stukje.
Een zijweggetje is meestal ook goed. De hele helling in een keer nemen is beter. Soms ligt de weg die je wilt oversteken erg bol. Ik step dan even tot het midden en geef dan gang.

Het fietsen zelf gaat heel goed. Natuurlijk is het de eerste tijd even wennen en conditie opbouwen.

Met één been druk je de voetslede wel extra tegen de boegspriet. Dat geeft meer wrijvingsverlies dan met twee benen. Derk Thijs heeft extra kogellagers aangebracht om dit probleem te beperken. Fietsen in een peloton vind ik gevaarlijk , vanwege de boegspriet. Ik fiets of er helemaal achter op enige afstand, of helemaal aan de zijkant.

Met één been zit je wat moeilijk als je echt pech hebt. Ik neem daarom altijd een mobiele telefoon mee. Overigens zijn de mensen erg behulpzaam,bij pech of bij een restaurant bijvoorbeeld.

Natuurlijk heb je wel bekijks zo op een roeifiets. Veel mensen moeten voor zoveel aandacht aanzienlijk meer moeite doen. Hinderlijke opmerkingen heb ik eigenlijk nooit gekregen. Overigens zou je ze waarschijnlijk toch niet horen. Daarvoor ga je te snel.

Fitnessen op het asfalt

Algemeen Dagblad van 30-12-2003

Door Willemijn van Lare

Ze zijn de besten in hun sport, maar staan zelden of nooit in de belangstelling. Deel 5 van een serie over onbekende kampioenen: Ymte Sijbrandij, Europees kampioen roeifietsen.

Een rijdend fitness-apparaat noemt Ymte Sijbrandij zijn roeifiets. Die typering is zo gek nog niet, want je gebruikt veel verschillende spieren om vooruit te komen op deze fiets. Je trekt het stuur naar je toe en je duwt tegelijkertijd je voeten naar voren.

Sijbrandij kocht zijn roeifiets een aantal jaar geleden voor een paar duizend gulden. Een nieuw exemplaar kost nu ongeveer 3000 euro. "Ach, een abonnement op de sportschool kost ook wat", relativeert hij. Voor hem geen oefeningen in een klam krachthonk, maar kilometers maken door het vlakke landschap van de Noord-Oostpolder.

"Het is een echt fysieke sport, geen tactische", zegt de Europees kampioen. "Het gaat om brute kracht. Je moet jezelf echt afmatten. Dat vind ik wel prettig. Het vereist ook een stuk behendigheid. Je moet tegelijkertijd een roeibeweging maken én sturen."

Het roeifietsen trekt zowel wielrenners als roeiers. Zo deed bijvoorbeeld ook oud-roeier Nico Rienks mee aan de EK die in september in Zeeland werden gehouden. "Roeiers hebben nog de meeste moeite om zich aan te passen. Ze zijn niet gewend in een groep te rijden. En bochten maken doen ze in een boot ook niet", legt Sijbrandij uit. "Roeiers gaan veel langzamer van start. Ze moeten eerst hun draai vinden. Denken hun krachten te moeten verdelen. Fietsers starten sneller. Bij hen is het alles of niets."

Maar ook bij Sijbrandij ging het in het begin nogal moeizaam. "Ik was een wielrenner, dus mijn bovenlichaam stelde niet zoveel voor. Nog steeds doe ik het meeste met mijn benen. Een roeier zal altijd het meeste met zijn armen doen."

Van de racefiets stapte hij tien jaar geleden over op de 'gewone' ligfiets. Met zijn lengte kon hij beter meekomen op dat type fiets. "Ik ben bijna twee meter. Op een racefiets vang je dan veel wind." Liggend heeft hij daar minder last van.

Vier jaar geleden stapte hij voor het eerst op een roeifiets, een uitvinding van oud-windsurfer Derk Thijs. Ook Thijs is kampioen geweest in deze sport. ""Het is natuurlijk de kunst om hem te verslaan. Hij is helemaal met het roeifietsen vergroeid."

Sijbrandij, Fries van geboorte maar al jaren woonachtig in Dronten, combineert de twee takken van sport nu met elkaar. Van tevoren was er dan ook wat verwarring waarover dit interview zou gaan. Behalve Europees kampioen roeifietsen werd hij dit jaar wereldkampioen tijdrit op de ligfiets.

Het hele leven van Sijbrandij staat in het teken van de ligfiets. Hij heeft zelfs, zoals dat heet, van zijn hobby zijn beroep gemaakt. Op een industrieterrein in Dronten ontwerpt en vervaardigt hij overdekte ligfietsen, de velomobiel zoals de website van het bedrijfje zegt.

Om zijn conditie op peil te houden fietst Sijbrandij veel, het hele jaar door. Op de gewone fiets en op de ligfiets. Pas in het voorjaar haalt hij de roeifiets uit het vet.

"Dit jaar heb ik minder kilometers gemaakt dan normaal. Maar ik ben wel Europees én wereldkampioen geworden." Een jaar geleden werd hij vader van een zoontje. "Misschien is het wel net zo als bij Erben Wennemars. Dat je alles kan winnen als je een kindje hebt."

Alexander

Rowing Biking On Crete √ A Report

I was a Crete newbie as the plane spit me out at Heraklion airport. Of course every one I asked was polite but no one knew where I could pick up the box which contained my rowing bike. Somehow my pre-ordered cab driver showed up. With his support I was able to find my box somewhere behind a fence beside the airport. The Greek staff seemed to interpret the top arrows on the box as exactly the opposite.

The driver delivered my box, my luggage, and me to my target Myrtos. It was a hellish trip; the driver was in a hurry. I could not tell where he drove me. I had to close my eyes most of the time to stand him driving on a lane that only he was able to see.

Shivering, I left the car to receive Derk's welcome. Bartel, Johan and he were busy setting up rowing bikes in front of our apartments. I looked around. Yes, all the things I came for were there: sun, warmth, mountains, the sea, palm trees. I could hear the waves on the shore.

In the evening I also set up my bike and Derk installed the new revolver shifting system. I, being the steel cable ripper, was supposed to try my weight and power on a very light Dyneema cable and a nylon snek.

Very soon the Retsina time appeared. The sidewalk in front of hotel Mirti had been chosen to be a meeting point for rowing bikers and friends. The really small sidewalks on both sides of Myrtos' main road were equipped with a row of tables and cute Greek chairs. Soon one could find the rowing bike boys and girls sitting on these chairs enjoying drinks and Greek appetizers. Also present were all kinds of cars and motorcycles emitting every kind of noise and tons of exhaust gas. I was told that is Southern behaviour. Besides us, I could not enjoy this very much.

On this night I was informed about Males points. Wooha! With hindsight I can't tell whose idea it was. I supposed it was Bartel's but he denied that and said Derk had had the idea. The Males point challenge was easy: drive your rowing bike from Myrtos to Males and you'll get a point painted on your bike (if you like). Of course there also was a time trial involved, but this was not a must to receive a point. The handicap was 60 minutes, measured from the branch to Mithi / Males to the traffic sign "40" at Males, marked by Bartel with 5 yellow stripes. I went to bed with this information and the sureness the next day I would try to get my first Males point.

The program for the weeks on Crete was that there was no program. Nevertheless the rowing bikers just wanted one thing: to ride their bikes in the mountains. Yes, some exceptions due to social commitments were necessary: beach, gorge hike, hike and pick someone up days. It came out there was a kind of day routine:

Wake up: A Greek guy started the engine of his old Audi 100 every (yes, every) morning around 7:30 am and let it idle until the high engine speed decreased to normal. The procedure took around 5 minutes, enough for me to be wide awake.

Breakfast: The bakery was near by. Visiting it entailed a very nice walk beside the sea. The staff at the bakery spoke English and if I showed up at the right time I could get some raisin snails and huge croissants besides the bread. Back at the apartment the breakfast was held on the balcony in the sun under blue skies and in a soft breeze. Such situations should never end.

Gathering: Bartel was Mr. Schedule! His (inner?) clock made him grease his bike's bow sprit at around 10:00 am. He then carried his bike downstairs and, equipped with a book, he waited (with a lot of patience) for his rowing bike fellows.

Rowing biking: Always starting from Myrtos, we used the good maintained roads to head in any direction but South. Myrtos is surrounded by mountains. In the East the mountains aren't located close to the borderline, giving a slight wavy terrain some space.

Every trip started with a slope up to 600 m above sea level, which each of us had to master. We then stayed on this altitude and followed really lovely roads with very nice views. The surroundings were also impressive for each one of us due to the scent of wild flowers and herbs. The roads followed the cleft terrain with the support of only a few bridges. This means lots of curves and a constant up-and-down.

The rowing girls and guys used different techniques: Long Harm did not move his upper body that much; he worked with legs and arms on a high frequency. Most of us did the classical style on a lower frequency and with the use of the upper body. Jacques, always very fast, mixed both techniques. He also developed the just-take-a-shower-from-the-drink-bottle-while-waiting-for-the-others technique.

My admiration goes to Beb and Caroleen. While rowing up to Males they held a nice conversation. I don't know how they could manage their breath while doing really strenuous climbing which included 20% slope parts. Even if they were out of sight, due to the curves, we could hear them chat.

Heading to Crete's North coast, or just as a target, we often visited a tavern in Anatoli for some cheese, water, Coke, juice, lettuce, beer. We got some rest there, then we jumped on or bikes to continue our tour. Due my weight, I was the guy with the red lantern, I was the slowest one. My ego was able to stand this because I never had the impression that my faster friends were upset by waiting for me.

I can tell you √at least for me- it was strenuous. The question why I would torture myself is answered easily. It was a challenge for my physical as well as for my mental power. In addition to this, the work out on this fantastic rowing bike was special. This is why I came to Crete: I came to ride my rowing bike in the mountains, warmed by the sun and constantly supplied with great views and smells. I came for the "you made it" feeling when reaching the top: passing the 5 yellow stripes in Males, just a few more strokes to a stop in the shadow of a chapel to lean the bike against the wall there. Then to walk to the road's edge and look down on the way I just passed. That's great, really.

In the evenings when we rode downhill home to our apartments we had to pass more than 90 curves from Males to Myrtos. It was very hard to believe I made this way uphill some hours before. But I did and painted the point on my bike's frame after returning to the then current Greek headquarter of rowing biking.

Late afternoon: It was time for a shower (the sun had done its work and heated the water tanks on the roof), coffee, some lazy times at the beach, swimming, or running errands

Dinner and nightly events: We met each other on the sidewalk in front of the Mirti hotel to have some drinks, to exchange information with the non rowing bike people and to organize where to have dinner. No matter where we showed up the staffs at the taverns were very polite and always served tasty food. We usually didn't make it to another location and instead stayed at the taverns until it was bed time. The dinner was the nightly event.

During such a tavern session Bartel and Johan devised a challenge whether they'd be able to ride their rowing bikes to Males five times in one day. These guys really were hot for Males points. Guess what? They made it.

I admit I was a bit unsure that I would like riding a rowing bike on Crete. Now, looking back, it was for me (as I suppose it was for all the other participants as well) big fun. I put some new terms in the vocabulary: "Warmduscher" and "Weichei", often used on all occasions.

None of the Crete-Rowing-Bike-Weeks attendees were a Warmduscher or a Weichei. Each one performed an extraordinary effort. We enjoyed all the trips we did together not only because of the lovely area, but because it was also very nice to be surrounded by rowing bikers!

I fulfilled my job of testing the new shifting system in a way that gave Derk some fun. The system worked fine even under heavy strain. Without success I tried all to kill the cables. All used rowing bikes worked without any fault.

Reinier

Dear fellow rowingbikers,

Unfortunately, I did not manage to organise a rowingbiking weekend in Luxembourg in May this year. What went wrong?

In January, we exchanged the big house with the comfortable terrace in the woods of Luxembourg for a small appartment in Brussels city. No sorrow: lots of excellent restaurants within a stone-throw distance, nice shops and above all very kind people. I am still surprised that people in the street say "bonjour" and that they stop for a short talk spontaneously. That did rarely happen in Luxembourg....

My only real concern was the rowingbike, as you can imagine. There is no space in the appartment to store the bike and the cave and the bike-storage room are unaccessible with the bow-sprit erected. And what about biking itself? In the beginning, nothing than complaints from my side. But things changed.

On May 27 at 1700 hours, I left on a rowingbike trip (Thys 222 CVT) to a little village in the French Auvergne close to the Puy de Dôme (Clermont Ferrand). I had no time schedule, no sleeping arrangement reservations and I was not in a hurry. After navigating for about 20 minutes through the busy streets of Brussels, I arrived at the canal that runs from Brussels to Charleroi. Alongside the canal runs a small road /biking path. It was a hot day and I was facing a "refreshing" head wind.

Belgium is a country full of surprises: being Dutch, I thought canals (water) are always level and the (bike) roads alongside are flat, except in case of a lock. Not so in Belgium. At Ronquières, 40 km south of Brussels, the canal starts to incline with about 5% (68 m) over a distance of 1432 meters. Have a look at this picture.

A week earlier, I had climbed other side of the hill alongside the "Ascenseur de Thieu" (elevator for cargo boats, 73 meters). That was at the end of a remarkable and very well organised biking tour (130 km) that started in La Louviere (close to Charleroi). It was called "el Diablo Claudio Chiappucci". I chose to join the group with Claudio Chiappucci himself, which departed at 8. A "pack" of about 200 bikers and guess what? There was a safety car in front, a car at the back and 5 motorbikes to guide us. Everything and everybody had to go out of our way: cross-overs were cleared, traffic from the opposite direction was ordered to stop at the very right side of the road. Amazing.
Within a few km, I had lost my drinking bottle. Commonly, drinking bottles vibrate out of the holder on the very bad Belgian roads Less frquently, the saddle bag jumpes off. Maintaining myself in the group was not easy. Downhill those racing bikes are so slow, but uphill they are too fast. After about 60 km we arrived at Geraardsbergen. On a difficult ascent just before the famous "Muur", I had lost connection with the group. I had decided not to bike up the Muur, but to walk, to avoid damaging my sensible knee for my trip to France. The Muur is not very complicated from the mathematical perspective. In fact, there are 2 very short parts: 30 to 40 meters with about 20% inclination. But the problem is the surface: on the small dry stones the rear wheel already started to slip away... image when it is wet.
By then, I really needed something to drink and to eat. The Ravi was nearby but I did not found it. I peddled around with some other lost souls. Suddenly, I saw the group riding about 2 km in front of us. After a big effort, I managed to rejoin. The route became hillier. I lost terrain on each ascent, which I had to recover downhill. After about km 90 or 100, the "Theo-syndrome" (filled-up and refusing legs) struck me and I saw the group disappear at the horizon. The ascent over the "Ascenseur de Thieu" felt like biking to top of the Puy de Dôme. I walked up the 22% ascending street in La Louviere, I managed the last 12% challenge just before the end of the tour and finally I got lost in the streets of La Louviere. Exhausted. (Pictures). But it was great fun.

The evening of May 27, around 21:00 hours I had arrived in the north of France and I deceded to stop. Unfortunately, there were no hotels or "chambres de hôtes" in the village or around. In the dark, I found a camping. After an extended demonstration and explanation of the rowingbike, the chef offered me a bench in a caravan.

The next morning I woke up at 9:30. Kind of stupid, because it was going to be a hot day again. My camping hostess advised me to go over the very beautiful roads through the Forêt Mormal. 20km nothing but trees, hills, bird sounds, rabbits, a fox and lots of shadow, but also barriers to block access of the roads for cars and a few kilometers of dirt road. I bought breakfast in the first village south of the forest: a "baguette", a "pain au chocolat", sweet stuff for "on the road" and water for the drinking bottles.
I had mounted 4 drinking bottles for the trip: two below the chair and 2 on the rear-fork. One of them contained spare inner tyres and repairing stuff. The other 3 were the water supply. The standard Thys saddle bag was filled up with the minimum of clothes, a raincoat, a pair of slippers, suncream and vaseline. I had mounted new tires and a new cables for the trip, so I did not carry a spare propulsion cable.
There was very little space left to carry food.

The roads where good. Nice asphalt, little traffic. The hills in the north of France provided beautiful views. The landscape was wide and empty. Due to the rowing up-end-down in the hills, and the temperature of 33 degrees celcius, progress was slow. Alongside the road and in the villages, I did not discover many attractive places with a romantic terrace to take a break. I remember from years ago, that you could find them everywhere in the country. Not this time.
After a light dinner on a terrace, I continued for a last hour and a half. I had arrived in the most western part of the Champagne. Outside the village, "la route du Champagne" led me to the top of a hill. Alongside nothing but vineyards and woods. Now and then a farm. The evening light reflected fairy-tale-like landscapes. No single car. Marvellous. I ended the day in a small hotel in Montmirail. The hostess had Dutch sister in law, her husband new more about Holland than I did and they kept on talking and talking. Asking questions was not necessary...

The next morning I had breakfast at 7:30 (earlier was not possible) and I left around 8. Fortunately, the first part was not so hilly any more. In Nogent-Sur-Seine I expected to find a trestaurant with terrace on the river bank. Nothing. After a few laps through the town, I bought bred and sweet stuff in the backery and decided to pick-nick in front of the city hall.

At that time, the heat was back. I asked a gendarme how to get to the next village on my list. Instead of sending me in the right direction, he gave me the "touristic" alternative, a trail of more than 10km and with a "beautiful" hill to conquer, whereas the most direct road was only 3 km and flat. Besides, I had to "fight" myself against a stream of participants of a local running competition. Although I was not in a hurry, I just didn't like to be sent in the wrong direction.

To find my way to the Auvergne, I had cut and pasted small lists with the names of the places to go through, the road number and the distance to the next village. The lists (2-sides) was seeled in plastic, to resist rain and sweat and was tied to my upper-thigh with an elastic cord. This worked fine in France (in Belgium you get lost anyway). I did not have to stop to see where I had to go or to consult a map. I think I have asked for directions about 3 times in total. I did not carry any maps. The only disadvantage of this method is that you have to stick to your route.

It appeared to be river-crossing day. Before arriving at a river, there was always a nice and easy downhill of several kilometers. The bridges were in the center of ancient villages. After working myself up into the hills again, the reward was always there: beautifull views over endless valleys, hilltops, forests and lakes. The country-side of France seemed to be closed and sleeping on Sunday-afternoons. Twice, I did not manage to buy water or to re-fuel at a gas station or in a bar on time and I knocked the door of a house to ask for a refill. Biking during the hot afternoons was quite demanding. I tried to ride slowly, but ascending requires a more than moderate effort. At the end of the afternoon the temperatuur started to drop a little bit and biking became more comfortable again. I ended the day in la Charité-sur-Loire. I found a nice hotel with a good restaurant alongside the Loire. After a long shower I saw on the news that the French had rejected the European constitution. Those French claim to be the founders of the EU and that there is no EU thinkable them.
After a nice dinner with a view over the Loire, I left for a walk in the village, where I admired an impressive monastery-complex, build in the 11th century.

I woke up at 6:45. Breakfast started at 7:45. I was surprised finding out that the hotel owner had locked all the doors and that I could not leave the hotel to prepare the bike, to walk outside the hotel or even to access the lobby or the restaurant. When I called him with the telephone in the room, he said I had to wait in my room. At 8:10 I crossed the Loire. The weather had changed: a moderate rain and wind (side). In fact, that morning it was too cold to stop.

The first 25km went alongside the Loire and a small canal. Mostly flat like Flevoland. That was nice to start with. After 2,5 hours, I stopped in a village to buy some food. In the grocery store, I saw choclate on eye- height and I lifted my arm to get it. Oops, a very painful shoulder did not like that movement. An hour later, the rain dissappeared and I arrived at the foot of the "Massif Central".
Leaving Commentry, a small village east of Montluçon, I rowed my way up over a very small road for about 8km, gaining 600 meters in altitude. A little before the top I used the climbing assistant for the very first time. During the ascend, I enjoyed the views over the low land behind me (yes, Derk provided me with a tiny mirror to be glued inside (sun) glasses. Works fine) but the reward at the top was different this time. A towering Puy de Dôme at the horizon.

Three weeks later, I rode one of the organised tours in the south of Belgium, near Charleroi: 160 km, 1900m elevation. There was a Belg on a racing bike, age around 50, with a very big belly. He was certainly not a slender king of summits. We met several times at the Ravi's (a place where they feed the animals). The guy had just one leg...

G roets, Reinier

Roelof de Jong

Geweldig goed roeifietsweekeinde!! Ons tourgroepje maakte zaterdag weer een fraaie tocht via Zierikzee en de Zeelandbrug. Flink klauwen trouwens naar boven op die brug! En zondag met een behoorlijke snelheid achter de wedstrijdrijders aan. Alle organisatoren
opnieuw reuze bedankt voor alle inspanningen die dit weekeinde weer tot een sukses gemaakt hebben!

Steven Westerman

Bloed, zweet en blaren...

Historie
Ik bouwde een ligfiets op m'n 16e voor naar school en op m'n 23e voor naar het werk. Ergens daar tussenin ontdekte ik de roeifiets.
In 2001 huurde ik de 222 pre-CVT versie 1 maand. De roeibeweging vond ik geweldig, vooral lekker voor mijn te veel belaste rugspieren. Het sturen en de prijs vond ik minder geweldig.
Ik bouwde daarom zelf een roeifiets in 2002, maar tijd en apparatuur ontbraken om deze echt goed te laten fietsen.
Inmiddels verminderde mijn woon-werk afstand tot fietsbare lengte en leverde mijn kantoorbaan een beginnend buikje en een ruimer budget op.
Dus kocht ik in december 2004 een 222 CVT.

Droog achter de oren
Binnen een week wist ik aan de spetters achter mijn oren te onderscheiden op welk nat wegdek ik reed. Ook knarste mijn voetenslee door opgespat zandig water. Met een spatbordset van €10 was dit vlot verholpen, een must voor dagelijks forens-gebruik.

Zweet en blaren
Mijn kantoorhandjes bleken stevig te gaan blaren van het roetsjen, dus moet dit gedoseerd gaan om eelt te kweken. Ook de trouwring ging af... Langzamerhand kreeg ik meer vertrouwen en routine in het fietsen. Vooral haakse bochten, rechtuit rijden zonder slingeren, het SPD-systeem en passeren van paarden vraagt oefening.

Hoogmoed en...
Na een maaltijd met een donker biertje en een artikel over mijn vrouw's collega die 2e werd op het EK roeifietsen dook ik nog gauw de donkere polder in om daar keihard aan mijn roei-carriere te werken. Een val in een haakse onverlichte bocht met geschaafde enkel, elleboog en heup als gevolg. Ik weet mijn plek nu weer: beginner dus.

Nu de wonden zijn geheeld roets ik rustiger verder en geniet ik van de training tijdens het woon-werk verkeer zonder te racen, hoewel de fiets daar bijna om vraagt. Wie weet, tot bij het EK?

Cor Zwaag

18 & 19 September waren de EK-roeifietskampioenschappen op Neeltje Jans. Ik was er voor de zesde keer bij en ook nu weer was het: EEN FANTASTISCH EVENEMENT! Hulde aan de organisatie.
De onderlinge competitie -in de subtop- wordt steeds heviger. De volgende keer zorg ik dat a) m'n materiaal in orde is
b) de conditie nog beter is.
Dan moet er toch een plaatsje bij de top-tien erin zitten?
Groeten aan al m'n concurrenten!

Koen Vandewalle

ROEIFIETSVERHAAL VAN EEN FLANDRIEN - DEEL CVTrie

Mijn echtgenote en ikzelf zijn de laatste dagen van oktober gaan fietsen in onze Belgische Ardennen.
Door een echt rotweer heen hebben wij 2 dagen mooie tochten gemaakt, kwestie van de CVT eens degelijk te testen !! (en conditie op te bouwen)
Het moet gezegd, het systeem werkt echt schitterend, zelfs in regen en smeltende sneeuw.
Hellingen vergen nog steeds een goede conditie, maar zelfs met mijn éénbeensaandrijving zijn de Ardense hellingen 'roeibaar'.Dit was trouwens de grootste reden dat ik mijn gewone 222 inruilde voor een CVT, het belgenland ligt nu eenmaal bezaaid met bulten en hellingen.
Zondag 2 november wel een heel karwei om ons beide fietsen te poetsen.
Mijn fietsplezier kan niet meer stuk.
Volgend jaar plannen wij een uitgebreide fietsweek in de Provence - streek van Carpentras.

Roelof de Jong

Geweldig goed roeifietsweekeinde!! Ons tourgroepje maakte zaterdag weer een fraaie tocht via Zierikzee en de Zeelandbrug. Flink klauwen trouwens naar boven op die brug! En zondag met een behoorlijke snelheid achter de wedstrijdrijders aan. Alle organisatoren opnieuw reuze bedankt voor alle inspanningen die dit weekeinde weer tot een succes gemaakt hebben!

Jacques Choppinet

Harry Lieben

De eerste indrukken van m'n gloednieuwe 222CVT: Derk Thys lijkt vrijwel alle nadelen van kabelaandrijving overwonnen te hebben met deze prachtmachine! Ik kan mooi vergelijken met de 222, daar heb ik eerst 10 maanden op geroetst. De CVT is fors duurder maar is ook een forse verbetering t.o.v de 222. Ten eerste de stillere en gemakkelijker aandrijving. De kabel kraakt niet meer bij schakelen, wat nog weleens gebeurde bij de 222. De grotere lagers en de vlakke bovenkant van de bredere boegspriet, dragen ook bij aan een stillere werking. Het schakelen gaat zelfs na nog maar 10 km ermee gereden te hebben heel snel en al redelijk trefzeker. Er is zelfs bij stilstand terug te schakelen bij een onverwachte stop! Het is een supersysteem om de kabelaandrijving te schakelen. Het schakelen bij de 222 kostte me heel wat meer tijd om onder de knie te krijgen en ging zelfs dan niet altijd even soepel.
De RR naaf maakt het roetsen nóg soepeler. De kleine schokjes die ik bij de 222 ervoer bij het begin van de slag zijn verleden tijd. Een heel goedkope, maar in mijn ogen ook heel effectieve aanpassing is de knik in het stuur, ik kan nu beter helemaal terugkomen in het stoeltje achter in de haal en dat geeft aerodynamisch voordeel. De bout die dienst deed als draaipunt en zo af en toe even aangedraaid moest worden, op straffe van onverwachte stuurbewegingen, is vervangen door lagers: subliem.

Al met al is het roetsen met de CVT flink relaxter en lijkt hij meer geschikt om ook eens lange afstanden mee te proberen. Nog wat negatiefs te melden? Ja toch wel; ik had verzuimd om voor de maiden trip het zitschuim bij te schuren op drukpunten. Dat werd al na een paar km bestraft met pijn in de rug. Het kostte me een 20 minuten schuren(met de bandschuurmachine anders schiet het niet op), liggen en steeds weer schuren aan de achterkant van het zitschuim tot ik niks meer voelde. Nog even roetsen, geen pijn meer. Later meer over mijn ervaringen.

Manuel Stoffers

Sinds oktober 2002 rijd ik geregeld op een gewone Thys 222 (met kleine snek, zonder RR of CVT). Inmiddels heb ik bijna 2000 km met plezier op de 222 afgelegd, eerst op een huurfiets en toen op een eigen tweedehandse, gekocht van Thijs zelf. Na de eerste kennismaking was ik eigenlijk meteen verkocht. Het karakteristieke ritme van het roeien en de flow die de fiets na iedere haal krijgt, werken ronduit verslavend. De Thys is bovendien een uitkomst voor wie tijd te kort komt voor urenlange fietstochten, maar wel houdt van een stevige trap en van verbazend hard fietsen over de dijken en door de polders. En een aanrader voor wie en passant zijn rug-, buik- en armspieren ook eens aan het werk wil zetten (maar geen zin heeft in fitness). Gezien het gebruik van meer spieren dan bij gewoon fietsen is het niet zo vreemd dat je volgens een Amerikaanse roeifietsproducent ook 50% meer calorieën verbruikt dan op een gewoon rijwiel, ongeveer evenveel als bij het joggen. Of dit getal precies klopt of niet - in ieder geval komt het overeen met mijn eigen ervaring dat een uurtje hard roeifietsen over vlak terrein voldoende kan zijn voor het gevoel van een totale lichamelijke inspanning.

Zonder voorafgaande ervaring met roeien, ligfietsen, of clip-loze pedalen, kostte het me behoorlijk wat tijd om te wennen aan het gedrag van de fiets, met name wat het sturen en de stabiliteit betreft. Ik raad niemand zonder relevante (m.n. ligfiets-) ervaring aan de fiets meteen voor druk woon-werkverkeer in te zetten, ook al leent hij zich daar bij voldoende ervaring wel toe. Ook het schakelen liep aanvankelijk niet vlekkeloos - pas na een paar maanden kwam ik erachter dat dat mede het gevolg was van iets te ver uit elkaar staande derailleurpaaltjes; waarschijnlijk zijn ze verbogen bij het vervoer van de fiets in de auto, waarbij het achterwiel was verwijderd. Op dit moment kan ik drie versnellingsposities (lichtst, zwaarst en middel) efficiënt gebruiken - voor het vlakke is dat voldoende. Verder geen technische problemen; mijn eerste nieuwe kabel brak na 874 km roeien - binnen de daarvoor opgegeven normen.

In het begin was ik al min of meer uitgeput na een rit van een uur met een gemiddelde snelheid van 26 km/u omdat ik niet gewend was aan lichamelijke inspanning met mijn armen en bovenlichaam. Inmiddels is mijn gemiddelde (deur-tot-deur) snelheid omhoog gegaan naar 29-30 km/u op vlak terrein gedurende ritten van een tot anderhalf uur - wat mij betreft goed genoeg aangezien ik meestal maar een keer per week in de gelegenheid ben om te roeifietsen. De spieren van mijn armen en bovenlichaam lijken inmiddels gewend aan de roeibeweging: ik kan korte hellingen beklimmen en/of de kinderkar met mijn 18 kg wegende zoon trekken gedurende een rit van een uur zonder totaal uitgeput te eindigen. Maar het heerlijkst is het nu om op bijna windstille zomeravonden ontspannen met >30 km/u over de dijken te vliegen... De (lichte) rugklachten die ik had voor ik ging roeifietsen, zijn door het roeifietsen verdwenen; de buik is iets strakker, de bovenarmen iets voller geworden - maar veel zal het niet schelen.

De gewone Thys 222 is in de eerste plaats bedoeld als sportfiets en snelheidsmaker op het vlakke. De smalle high pressure bandjes, de kleine (20 en 26") wielen zonder vering (ik heb nog meer een hekel gekregen aan hobbelige wegen dan daarvoor), de extra hoge velgen, het kleine bereik van de versnellingen van de gewone 222, de vaste zithoek, zelfs de hoge positie van de remhandels zijn allemaal meer geschikt om snelheid te maken op het vlakke, dan om comfort, veiligheid en flexibiliteit te bieden in allerlei verschillende omstandigheden. Naarmate ik meer aan de speciale eigenschappen en eigenaardigheden van de Thys gewend raak, kan ik echter met steeds meer vaardigheid in verschillende omstandigheden met de fiets overweg. De verschillende roeitechnieken op de fiets heb ik nog niet helemaal onder de knie: nog altijd heb ik bijvoorbeeld het idee dat ik mijn benen niet effectief gebruik of onderbelast. Voor de veiligheid heb ik overigens een veel te duur maar effectief brilspiegeltje (3rd-eye) aangeschaft - een uitkomst bij een bewegend stuur!

Manuel Stoffers

Johan Marynissen - Vlaming in Amsterdam ...

Sinds een week of drie ben ik de trotse eigenaar van een jong gebruikte Thys 222. Geen CVT, wel een Snek. De eerste twintig minuten was effe wennen, op dat fietspad in de duinen van Bergen aan Zee. Gelukkig Stond de linkse SPD afstelling voor in- en uitklikken op 'very light'.
Een fantastisch trainingsapparaat. In vergelijking tot klassiek roeien of ergometeren worden nog meer spieren gebruikt. Voor mij ideaal gezien de fysieke uitdaging waarop ik me voorbereid: deelname aan de Rallye van Egypte met de motor.
Derek en Fred-Jan, bedankt voor tips en hulp.

J. Marynissen - Amsterdam

Koen Vandewalle - Vlaanderen


Mijn roeifietsverhaal begint eigenlijk in 1992 toen ik een zwaar motorfietsongeval had.
Als Vlaamse wielrenner en (natuurlijk) fervent fietser kon ik na 27 operatieve ingrepen en 2,5 jaar revalidatie de fiets aan de spreekwoordelijke haak hangen; fietsen met een beenhandicap (volledig stijf rechterbeen en vaste voet) is onmogelijk !!!
Dat dacht ik althans tot voor anderhalf jaar, toen ontdekte ik, via de webstek van rowingbike, de roeifiets van Derk.
Mijn hart maakte een sprong, ik wou en zou zo'n fiets gaan bekijken.
In Middelburg aangekomen werden wij verwelkomd door Derk, en informeerde hij direkt naar mijn schoenmaat.
Groot was mijn verbazing toen ik direkt een Thys 222 moest uittesten op één of ander plein.
Na enkele rondjes met een hollende Derk achter mij kon ik, kraaiend als een kind met z'n eerste fietsje, terug fietsen (letterlijk en spreekwoordelijk: het lukt op één been).
Na 10 jaar inactiviteit een ongelooflijk gevoel.
Blijkt nu, 3600 km en 1 jaar later dat Derk zijn roeifiets een heel performant, all-round fitness-toestel is vol fietsplezier.
Zowel naar kwaliteit als naar afwerking toe is de fiets onberispelijk.
Ook het onderhoud is een fluitje van een cent in vergelijking met de 'gewone racefiets van mijn echtgenote; na iedere regentocht wordt de 222 op korte tijd als nieuw gepoetst.
Gedurende dat jaar fietsen op Vlaamse wegen is mijn conditie er enorm op vooruit gegaan.
Laatst heb ik bij Derk een 222 CVT besteld, kwestie van de vlaamse hellingen en een eventuele fietsvakantie aan te kunnen.
Ik kan kort besluiten: EEN ECHTE AANRADER zowel voor de conditie als voor het fietsplezier.

Koen Vandewalle - Lendelede - België

Dennis Vermeij (Dennis@ligfiets.net)

In 2000 in aanraking gekomen met het roeifietsen, eigenlijk in zomer van 1999 toen ik hoorde van het EK roeifietsen en er ook een in het wild was tegengekomen. Voor het EK van 2000 aangemeld, flink aan het trainen geslagen, maar door een aanrijding tijdens het trainen helaas niet mee kunnen doen. In het daarop volgende jaar weer een roeifiets gehuurd en deelname aan het EK van dat jaar, sindsdien eigenlijk echt besmet met het roeifiets virus. Na afloop van EK 2002 toch maar besloten tot aanschaf over te gaan. (Ondanks de aanschaf van een Quest ligfiets in het zelfde jaar). Het enthousiasme van Derk over het roeifietsen werkt aanstekelijk. Het is gewoon een erge leuke en complete workout, bovendien is het een nuttig vervoermiddel. Ook het EK is een belangrijk argument om te gaan roeifietsen, vooral ook omdat er echt allerlei verschillende mensen aan meedoen. Voor mij is het echt een mooi weer bezigheid, bovendien geen sportschool bij nodig.

© Copyright 1986 - 2019 Derk Thijs, roets.eu
HomeWinkelTechniekEK Roeifietsen
ModellenEvenementenHistorieContact
 Introductie
 Roeifietsvideo's
 Roeifietsfoto's
 Instructievideo's
 Roeifietservaringen
 · Bericht toevoegen 
 Leveringsvoorwaarden
 IROF
 Records
 Zoeken
 Overpeinzingen
 Theo Homan
 Hanneke & Maarten
 Veiligheidstips
 Joeri Gorter
Naar boven